Samenwerking loont

Een van de pijlers waarop de vredesgemeenschap is gebouwd, is het gemeenschapswerk. Elke donderdag doet iedereen, klein en groot, mee aan de taken in het belang van de hele gemeenschap. Samenwerking is hier zeer belangrijk.

Begin dit jaar kregen alle 42 huizen een betonnen vloer. Daarvoor was veel zand en stenen nodig uit de rivier, zo’n 10 cubieke meter per woning. Alle sterke mannen voerden dat tezamen naar boven, maar ook de kinderen hielpen mee. Niet dat zij met hun klein emmertje effectief een verschil maakten, maar op die manier leren ze van jongsaf aan dat samenwerken aan een gemeenschappelijk doel voldoening geeft. Bovendien geldt hier ook bij alles wat hier gebeurt het principe van solidariteit en wie de meeste nood heeft. Dat waren hier oudere vrouwen, en alleenstaande moeders met kleine kinderen.

Elke donderdag staat er voor de leden van San Josécito het gemeenschapswerk op het programma. De consejo interno (de interne raad) stelt een lijst op van de taken die die week moeten worden uitgevoerd. Iedereen kan woensdagavond zelf zijn of haar taak kiezen. Er is bijna geen onderscheid tussen mannen en vrouwen, behalve voor de allerzwaarste taken. De vrouwen hebben hier trouwens wel geleerd hun mannetje te staan. Doordat velen hun echtgenoot verloren in de strijd, moesten ze zowel voor de kinderen zorgen als al het werk op het veld doen om voor eten te zorgen. “Meer nog”, zegt Arley, lid van de consejo interno, “het zijn de vrouwen geweest die steeds wilden doorgaan en niet wilden opgeven. We hebben het waarschijnlijk aan hen te danken dat we nog bestaan als vredesgemeenschap.”

Er zijn tal van taken: deze week werken ze verder aan een hek rondom de wei voor de koeien. Anderen verwerken de suikerriet tot suiker of panela, een soort honing, waarmee ze onder andere hun koffie zoeten. Ook de vispoelen moeten worden voorbereid. In de nieuwe putten moeten zakken koeienmest, die het water zuivert. Binnenkort kan de gemeenschap zelf verschillende vissoorten kweken. De allerkleinste kinderen ruimen al het afval op. Ook zij dragen hun steentje bij. De gemeenschap heeft ook haar eigen schrijnwerker. Die maakt alle meubelen, van bedden tot tafels, deuren en kasten. Dat doet hij elke dag, maar op donderdag geeft hij ook les aan jongeren die ook de stiel willen leren. De leden van de gemeenschap kopen normaal gezien hun meubels, maar ook hier geldt dat wie echt nood heeft aan bijvoorbeeld een bed, maar dit niet kan betalen, dit krijgt van de gemeenschap.

Een van de grootste bron van inkomsten voor de gemeenschap is de cacaoplantage. De cacao wordt biologisch geteelt en heeft ook het Fairtrade-label. Vandaag worden 400 zakken van 60 kilo één voor één in de vrachtwagen geladen. Die gaat naar Engeland. Cacao brengt zo’n 4.000 pesos per kilo (ong. 1,5 euro) op. Het geld gebruiken ze voor de aankoop van bijv. bouwmaterialen, boeken voor de bibliotheek, schoolgerief, etc. Hun eigen scholen en alles wat ze nodig hebben financieren ze immers al tien jaar zelf, omdat ze geen enkele steun meer krijgen van de Colombiaanse overheid. België en andere landen geven ook wat steun.

Behalve de gemeenschappelijke cacaoplantage, is ook een deel voor de leden van de gemeenschap. Werkgroepen van drie of vier personen bewerken een stuk van het land. Ze zorgen zelf voor de verwerking, de selectie en de droging van hun cacaobonen. De opbrengst van hun eigen stuk grond is voor henzelf. Meestal verkopen zij hun cacao aan de gemeenschap, die het weer verder verkoopt op de markt. Elk jaar produceren ze alles tezamen 75 ton voor de export naar Duitsland en Engeland. Een deel wordt verwerkt tot Fairtrade chocolade, het grootste deel gaat naar cosmetische bedrijven. Cacao brengt vandaag goed op, en de gemeenschap zou dan ook graag nog meer cacao planten om de productie op te drijven. Vroeger verbouwden ze ook babybananen voor de export, maar doordat ze geen chemische producten gebruiken, bleken de bananen niet bestand tegen de lange reis over zee.

Het doel van het gemeenschapswerk is niet enkel praktisch, maar echt te leren met anderen samen te werken. Zich in groep verplaatsen of op het veld werken zorgt ook voor een zekere vorm van veiligheid tegen de mogelijke agressie die steeds tegen hen dreigt.

Hun hele economie staat in het algemeen belang en is in de eerste plaats erop gericht om voedselzekerheid te garanderen voor iedereen. Door de vele wegblokkades die er in het verleden zijn geweest, waarvan de langste liefst drie jaar heeft geduurd, hebben de leden van de gemeenschap geleerd om zelfvoorzienend te zijn. Ze verbouwen zelf hun groenten, fruit en medicinale planten. Wat ze niet zelf consumeren, verkopen ze aan anderen binnen de gemeenschap. De ene verkoopt brood, een ander heeft varkens, weer iemand anders maakt panela, etc…

Het gemeenschapswerk, tezamen met een eigen economisch systeem, duurzaam en solicair, zorgt ervoor dat iedereen ‘voldoende’ heeft.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s